|| SUMMER SALT ||

คาบข่าวมาบอก ตกใจก็ได้นะ แต่อย่าตกใจมาก

ที่เราบอกไปว่าเจ๊ผึ้งไม่สบายน่ะ

เจ๊ผึ้งเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวแบบเฉียบพลันนะ (ลูคิเมีย)

ซึ่งเจ๊ผึ้งรู้แล้วว่าเค้าเป็นโรคนี้

ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลจุฬา อยู่ห้องพิเศษปลอดเชื้อ

มีป๊ากับแม่นอนเฝ้าทุกคืน 

จะเล่าให้ฟังก่อนว่ามันเกิดขึ้นมาได้ยังไง

ในอาทิตย์ที่ผ่านมา เจ๊ผึ้งมีไข้สูงในวันจันทร์ เค้าต้องหยุดทำงานหนึ่งวัน

แต่พอวันรุ่งขึ้น อาการไข้หายไป ไปทำงานได้ตามปกติแถมยังไปสังสรรค์กับเพื่อนๆจนถึงดึก

ตลอดอาทิตย์นั้นเค้าก็มีไข้นิดหน่อยช่วงบ่าย เลยกินพาราวันละเม็ด

พอตกดึกวันศุกร์เจ๊ปวดไหล่มากๆๆๆๆ พอล้มตัวลงนอนก็ร้องเลย

ที่บ้านก็สงสัยว่าเค้าจะอาหารเป็นพิษเพราะว่าเค้าไปกินพวกอาหารดิบๆมา

แต่พอวันรุ่งขึ้น เจ๊หน้าซีด ผิดปกติ และอาการปวดไหล่ยังไม่หายซักที

ปะป๊าเริ่มสงสัยก็เลยเจาะเลือดไปตรวจที่โรงพยาบาล 

ผลตรวจเลือดออกมาคือเจ๊ผึ้งเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวอย่างเฉียบพลัน

คืออาการแสดงออกน้อยและเกิดขึ้นเร็วมาก

ก็เลยแอดมิดเข้าโรงพยาบาลทันที 

โรคนี้มีทางรักษาให้หายได้นะ (ตอนแรกเราเข้าใจว่า ต้องตายเหมือนอึนโซ Autumn in my heart)

ก่อนอื่นก็ต้องให้เลือดกับเกร็ดเลือดก่อน เพราะตอนนี้เค้ามีเม็ดเลือดแดงน้อยมากๆๆ เกร็ดเลือดก็ต่ำ

ทำให้หน้าตาซีดไปหมด อ่อนเพลีย เลือดออกง่าย ภูมิต้านทานต่ำ

สาเหตุของโรค...ขอตอบว่า ไม่ทราบ เพราะหมอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

รู้แต่ว่าถ้าเป็นแล้วไม่รักษา ตายได้ภายในหนึ่งเดือน

อย่างเจ๊กับเราเนี้ย กินก็กินเหมือนกัน นอนก็ที่เดียวกัน

แล้วเจ๊สุขภาพดีมาตลอดเลยนะ คนที่ป่วยบ่อยๆอ่ะมีแต่เราทั้งนั้นมัน

ทำให้เราเลิกตั้งคำถามว่า “ทำไมมันต้องเกิดขึ้นกับเจ๊ด้วย?”

เพราะมันเกิดจากความผิดปกติของตัวเอง

พอมาถึงตอนนี้ก็ต้องสู้สุดใจ

ในการรักษาโรคให้หาย ขั้นตอนแรกคือต้องเจาะไขกระดูก เพื่อดูว่าเป็นลูคิเมียชนิดไหน 

วิธีการคือนอนคว่ำตัวตรงแล้วก็ฉีดยาชาก่อน(เข็มไม่ใหญ่)

ต่อจากนั้นก็เอาเหมือนเข็มไขควงมาปั่นๆกระดูก

ตอนแรกเจ๊กลัวทำอันนี้มาก แต่พอทำเสร็จเค้าก็บอกว่า ไม่เจ็บอย่างที่คิด

เรานะค่อยยังชั่ว เพราะเจ๊กลัวเข็มมากกกกกกกกแค่ฉีดยา เจาะเลือดก็โวยวายแล้ว

แต่ประสบการณ์ครั้งนี้ทำให้เค้าเข้มแข็งขึ้นมากๆเลย 

ภายในวันเดียวกันก็ต้องไปเจาะเส้นเลือดดำที่ไหปลาร้า เพื่อไว้เดินยาทำคีโม

เรายอมรับเลยว่าเจ๊ผึ้งเข้มแข็งมากๆ

ป๊ากับแม่เครียดจนร้องไห้ไปหลายตลบ

แต่เราก็ฉุดอารมณ์ดิ่งของเค้าขึ้นมาได้แล้ว  555

พอดีเฮียบอลกำลังฝึกงานบนโรงพยาบาลที่ฝรั่งเศสเค้าเลยไม่ได้อยู่ด้วย

แต่ก็ติดต่อกันผ่าน skype 

โรคนี้ก็ต้องใช้กำลังใจเข้าช่วยจริงๆ

เราเองก็ช่วยเจ๊เต็มที่ ญาติๆก็คอยช่วยเหลือตลอด

เพื่อนๆเจ๊ก็โทรศัพท์มาให้กำลังใจ  

ตอนนี้เราเองก็เป็นตัวหลักของบ้านแล้ว

เพราะป๊ากับแม่ยังช็อคๆอยู่

สิ่งที่ช่วยเราได้คือ การมีสติและต้องมองโลกในแง่ดี

เราก็ต้องฝึกตัวเองอย่างมากเหมือนกัน

ตอนนี้เรารู้สึกว่าเราเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นจริงๆทมีความรับผิดชอบมากขึ้น

เราไม่ใช่น้องที่ต้องคอยให้ดูแลแล้ว

แต่จะเป็นน้องที่คอยดูแลพี่สาวตอบแทนบุญคุณที่เจ๊มอบให้เรามาตลอด

เราจะพยายามทำทุกอย่างให้เจ๊มีความสุขและร่าเริงได้ 

ช่วงนี้เจ๊ก็จะได้รับคีโมแล้ว

ถ้าเป็นยังไงเดี๋ยวจะมาอัพในนี้นะ

จะคุยกับเราก็ผ่านบล็อกไปก่อนล่ะกัน จะได้รู้กันทุกคนเนอะ 

อยากฝากบอกเกลือไว้ ว่าต้องหัดรับมือกับสิ่งที่มันหนักๆไว้

ทุกอย่างมันไม่แน่นอน อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ไปห้ามมันไม่ได้

แต่เมืื่่อมันเกิดขึ้น เราต้องยอมรับ กลัวได้แต่อย่ากลัวมาก

ค่อยๆตั้งสติ หาทางแก้ไขต่อไป 

ถ้าเกลือมีอะไรอยากฝากถึงเจ๊ผึ้งบอกมาได้เลยนะ

เนื้อหาคราวนี้มันหนักหน่วงหน่อย

แต่มันคือความจริงที่เราต้องเจอ 

รักเกลือ

รักครอบครัว

รักเจ๊ที่สุด...